Στέφανος Ξενάκης

Ο Στέφανος Ξενάκης Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών (νυν Οικονομικό Πανεπιστήμιο) και MBA στο Manchester Business School. Εργάστηκε με επιτυχία ως στέλεχος κι επιχειρηματίας στο χώρο της Διαφήμισης από το 1993 έως το 2015. Έκτοτε ασχολείται με το πάθος του, την αυτοβελτίωση και την προσωπική εξέλιξη, τις οποίες υπηρετεί παθιασμένα με τα κείμενα και τις ομιλίες του. Το πρώτο βιβλίο του το ΔΩΡΟ κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2018. Το δεύτερο βιβλίο του ΚΑΠΤΑΙΝ κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2019. Αυτή την εποχή εργάζεται εντατικά για το όνειρό του, το μάθημα ΝΑΙ ΜΠΟΡΩ, ένα μάθημα αξιών και αυτογνωσίας, το οποίο φιλοδοξεί να μπει σε όλα τα σχολεία της Ελλάδας από την πρώτη κιόλας δημοτικού. Το ΝΑΙ ΜΠΟΡΩ έχει ήδη ξεκινήσει να διδάσκεται  ερευνητικά σε αρκετά σχολεία της ελληνικής επικράτειας. Περήφανος πατέρας 2 κοριτσιών ηλικίας 8 και 11 ετών.

ksenakis-logia

Τελευταία παρατηρούμε συχνά στους ανθρώπους το φαινόμενο να χάνουν το κίνητρο και το νόημα που αποδίδουν στις ενέργειες τους κατά την διάρκεια της καθημερινότητας τους. Σηκώνονται από το κρεβάτι και εκλείπει το ενδιαφέρον για αλληλεπίδραση με τα εξωτερικά ερεθίσματα. Αναζητούν απεγνωσμένα ένα χέρι βοήθειας να τους τραβήξει από το δικό τους «σκοτάδι».

Αρχικά, θα ήθελα την γνώμη σας, γιατί πιστεύετε ότι γίνεται αυτό; Έπειτα, ποιο είναι το κλειδί για να «ανοίξει η πόρτα» της ελπίδας και της αισιοδοξίας για το μέλλον; Το κλειδί για να ονειρευόμαστε ξανά;

Νομίζω ότι γενικά κάνουμε λάθος επιλογές. Λίγο πριν κοιμηθούμε το βράδυ έχουμε δει δελτίο ειδήσεων, μόλις ξυπνάμε ανοίγουμε το social feed, δεν διαβάζουμε, δεν εξελισσόμαστε, δεν ασκούμαστε, δεν συνδεόμαστε και πολλά άλλα. Επιτρέπουμε στην καθημερινότητα να μας κλείνει ολοένα και περισσότερο αντί να μας ανοίγει. Όταν έχει γενέθλια ο φίλος μας ποστάρουμε αντί να πάρουμε τηλέφωνο, όταν έρχεται ο συμφοιτητής μας στην Αθήνα ή στη χώρα μας μετά από πολλά χρόνια που έχουμε να τον δούμε βρίσκουμε μια δικαιολογία για να μη βγούμε από το σπίτι. Δεν είμαστε συνειδητοί στις επιλογές μας και γι’ αυτό δεν κάνουμε τις σωστές. Κάποτε ο Wayne Dyer είχε ορίσει ως ευφυία το να με οδηγούμε οι τωρινές μου επιλογές στην μελλοντική μου ευημερία. Με αυτή την έννοια οι περισσότεροι από εμάς δεν κάνουμε ευφυείς επιλογές αν μη τη άλλο.

 

Τι ορίζετε ως δημιουργία και ποιες νοητικές και συναισθηματικές ικανότητες του ανθρώπου πρέπει να επιστρατευτούν, για να αναδειχθεί η δημιουργική φύση του; Υπάρχει κάποιο ιδανικό περιβάλλον που ευνοεί την δημιουργία; Αν ναι, ποια χαρακτηριστικά συγκεντρώνει το περιβάλλον αυτό;

Νομίζω πάσχουμε στο συναισθηματικό πεδίο. Είμαστε συναισθηματικά αναλφάβητοι. Εγώ το διαπίστωσα σε μένα όταν πρωτομπήκα σε θεραπευτική ομάδα προ 12 ετών. Το μόνο συναίσθημα που ήξερα ήταν happy και non happy. Είχε πει κάποια στιγμή ο Ρόμπινς ότι υπάρχουν 6 με 7 χιλιάδες συναισθήματα κι εμείς αναγνωρίζουμε δυστυχώς μόνο 6-7. Νομίζω το ιδανικό περιβάλλον είναι η επικοινωνία. Η επικοινωνία νομίζω από μόνη της ότι είναι θεραπεία. Επικοινωνία αληθινή κι ευθεία με τον εαυτό μας, με τα παιδιά μας, με τον συνάνθρωπό μας, με τον άνθρωπό μας. Αλλά κι εκεί δεν θέλουμε πολλούς μπελάδες και συχνά για να έχουμε την ησυχία μας, ειδικά εμείς οι αρσενικοί μασάμε τα λόγια μας (που να τρέχω τώρα να εξηγώ κλπ). Επίσης δεν ασκούμε τη συναισθηματική μας νοημοσύνη μέσω από διαδικασίες όπως ψυχοθεραπεία, ψυχανάλυση κλπ. Ειδικά εμείς οι άντρες τα θεωρούμε κι ως χάσιμο χρόνου και συχνά και χρημάτων.

 

Ποια η σημασία του παρελθόντος στην αποδοτικότητα της παροντικής ανθρώπινης δραστηριότητας; Σε ποιες περιπτώσεις το παρελθόν αποτελεί εμπόδιο στην ψυχολογική ανάπτυξη των ανθρώπων και σε ποιες περιπτώσεις αποτελεί πολύτιμο βοηθητικό λίθο; Μπορείτε να αναφέρετε παραδείγματα για αυτές τις δύο ξεχωριστές συνθήκες;

Παρακολουθούσα προ ετών μια ομιλία. Ο εισηγητής λοιπόν μας έλεγε για έναν serial killer στις ΗΠΑ. Πριν τον κλείσουν ισόβια του πήρε μια συνέντευξη μια δημοσιογράφος. Γιατί καταλήξατε εδώ του λέει… Γιατί ο πατέρας μου ήταν μέθυσος κι η μάνα μου πόρνη απάντησε. Κάποια γνωστή είπε παρουσία της δημοσιογράφου. Κρίμα γιατί ο αδερφός του έγινε μεγαλοδικηγόρος (νομίζω) στο Chicago. Η δημοσιογράφος ακολουθώντας τη συμβουλή της πήγε και του πήρε συνέντευξη. Όταν τον ρώτησε γιατί έγινε μεγαλοδικηγόρος έδωσε ακριβώς την ίδια απάντηση με τον αδερφό του. Η ζωή δεν είναι αυτό που μου συμβαίνει αλλά τι κάνω με αυτό που μου συμβαίνει.

 

Ποια η γνώμη σας για το τρέχον εκπαιδευτικό σύστημα. Σε ποια σημεία «πονάει» και ποιες θα έπρεπε να είναι οι προτεραιότητες τους σε μία χρονική περίοδο, όπου τα παιδιά καλούνται να διαχειριστούν το άγχος, τον φόβο και τους γρήγορους ρυθμούς ενός περιβάλλοντος που συνεχώς μεταλλάσσεται. Ποιος ο ρόλος του δασκάλου σε αυτήν την περίπτωση;

Σε μεγάλο βαθμό το εκπαιδευτικό σύστημα μαθαίνει τα παιδιά αυτά που δεν χρειάζεται να γνωρίζουν το 2020 κι ανάποδα δεν τους μαθαίνει αυτά που πρέπει οπωσδήποτε να ξέρουν. Εγώ προ πολλών ετών που αποφοίτησα θυμάμαι ότι ουδέποτε ανάμεσα στα 6 και στα 18 μου χρόνια δεν βρέθηκε ένας χριστιανός να με ρωτήσει πώς νιώθω. Συναισθηματική εκπαίδευση (τότε) μηδέν. Τώρα έχουν αλλάξει τα πράγματα προς το καλύτερο και πραγματικά υπάρχουν κάποιοι εκπαιδευτικοί που κάνουν εξαιρετική δουλειά. Δεν είναι λίγοι αλλά δεν είναι κι η πλειοψηφία.

 

Τι σημαίνει «ΑΓΑΠΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ»; Μπορείτε να μας μεταφέρετε την έννοια της αγάπης μέσα από τα δικά σας μάτια; Ποια είναι τα θετικά εφόδια που λαμβάνει κανείς μέσα από την επίδραση της αγάπης; Η αγάπη αποτελεί έμφυτο ή επίκτητο χαρακτηριστικό του ανθρώπου;

Κυρίως επίκτητο εάν με ρωτάτε. Δεν μας έχουν μάθει να αγαπάμε τον εαυτό μας γιατί ούτε κι αυτούς του έμαθαν να αγαπάνε το δικό τους. Τους έμαθαν να εξαντλούν την αυστηρότητά τους επάνω στον εαυτό τους κι οποτεδήποτε (φυσικά υπάρχουν εξαιρέσεις) πήγαιναν να νιώσουν αυτοεκτίμηση, ξεπηδούσε μια φάλτση φωνή μέσα τους και το ονόμαζε πλεονασμό, ή κομπασμό, ή αλαζονεία, ή ναρκισισμό. Αγαπώ τον εαυτό μου σημαίνει τον προσέχω, τον τιμώ, τον γυμνάζω σωστά, τον τρέφω σωστά, τον ξεκουράζω, κι είμαι ο καλύτερός μου φίλος και σίγουρα όχι ο χειρότερος. Η ποιότητα της ζωής μου είναι η ποιότητα της σχέσης μου με τον εαυτό μου.

 

Σε μία συνέντευξη σας αναφέρετε χαρακτηριστικά «Συχνά θέλουμε να αλλάζουν οι άλλοι, αλλά όχι εμείς. Ο μόνος τρόπος για να αλλάξεις τους άλλους είναι να αλλάξεις εσύ.» Λίγο πολύ όλοι γνωρίζουμε ότι η μεταμόρφωση του ανθρώπου σε μία μορφή επιθυμητή για τον ίδιο, αποτελεί μία ιδιαίτερα δύσκολη και επίπονη διαδικασία. Με ποια πάθη και φόβους έρχεται αντιμέτωπος ο άνθρωπος κατά την διαδικασία της αλλαγής του εαυτού; Παίζει κάποιο ρόλο η διαχείριση του πένθους σε αυτήν την συνθήκη, σύμφωνα με την δικιά σας φιλοσοφία πραγμάτων;

Η μεταμόρφωσή μου κι η ανακάλυψη του πραγματικού μου εαυτού είναι μια δύσκολη και επίμονη διαδικασία αλλά έτσι είναι κι η ζωή. Η Ιθάκη δεν είναι ο προορισμός αλλά το ταξίδι. Ειδικά αυτή την εποχή που με το πάτημα του κουμπιού έχουμε σχεδόν ό,τι θελήσουμε στα χέρια μας, θα ευχόμασταν με ένα κουμπί να έχουμε και να βρούμε τον εαυτό που αγαπάμε. ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ.

 

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος σας φόβος και πως τον αντιμετωπίζετε;

Φυσικά η απώλεια των δικών μου ανθρώπων. Δεν τον αντιμετωπίζω. Δεν γίνεται να αντιμετωπίσεις κάποια πράγματα παρά μόνο να τα βιώσεις. Θυμώνω κάποιες φορές όταν ακούω για διαχείριση συναισθημάτων. Τα συναισθήματα τα βιώνεις και τα ζεις, τα απολαμβάνεις αληθινά κι αυτούσια όπως και τη ζωή. Για μένα κάθε συναίσθημα είναι ένα λιμάνι που σε ανεφοδιάζει για να συνεχίσεις πιο δυνατός το δρόμο σου. Το πλοίο είναι για να ταξιδεύει στα πέλαγα και τους ωκεανούς. Εκεί έξω σίγουρα θα κινδυνεύσει, αλλά μέσα στο λιμάνι σίγουρα θα σαπίσει.

 

Ποια είναι τα επόμενα σχέδια σας πάνω στην συγγραφική πορεία που έχετε ξεκινήσει; Με ποια θεματολογία θα θέλατε να ασχοληθείτε στην επόμενη συγγραφική προσπάθεια και γιατί;

Συνεχίζω να γράφω ιστορίες και να μιλάω γι’ αυτές. Δεν ξέρω πόσο ακόμη. Όσο συναισθηματικά με διεγείρουν θα συνεχίσω να το κάνω.

Σας ευχαριστώ πολύ

ΣΞ

kapten-ksenakis