Η Λήθη της Ύπαρξης

i-lithi-tis-iparksis

Μπροστά σε μία εποχή, η οποία γιορτάζει καθημερινά το εφήμερο της ύπαρξης και την επιφανειακή ανθρώπινη δραστηριότητα καλούμαστε να κάνουμε έναν ευσυνείδητο υπολογισμό για το πως  ακριβώς επιλέγουμε να βιοποριστούμε και να εκμεταλλευτούμε αυτόν τον δαιμόνιο αλλά πολύτιμο χρόνο που μας δίνεται. Ποια είναι η προσωπική συμβολή μας στην κοινωνία, με ποια ηθική στρατηγική δρούμε στην σύγχρονη κοινωνική δραστηριότητα, ποια είναι αυτά τα κίνητρα τα οποία σκιαγραφούν τον σκοπό στην ζωή μας και μας κάνουν να είμαστε κυνηγοί της ευτυχίας μας;

Η τεχνολογία καλπάζει προς τον δρόμο της καινοτομίας, προς τον δρόμο της δημιουργίας νέων αναγκών για την ανθρώπινη δραστηριότητα, προς τον δρόμο της παγκόσμιας επικοινωνίας και μετάδοσης πληροφοριών και δεδομένων. Μα τι γίνεται όταν η χρήση της τεχνολογίας γίνεται αλόγιστα με μοναδικό σκοπό την έκθεση, την αναγνωρισιμότητα, την συναισθηματική κάλυψη για ηλεκτρονική αποδοχή, την κερδοσκοπία, τον εμπλουτισμό και την αναπαραγωγή κοινωνικής βίας και κακοποίησης; Θα αποκαλούσα τον κόσμο στον οποίο ζούμε ως μία κατάσταση εμπόλεμης ζώνης, όπου πέρα από τους  αιματηρούς πολέμους που συνεχίζουν να γίνονται, τις μαζικές βιαιοπραγίες σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών και γυναικών, το εμπόριο ναρκωτικών ουσιών και άλλα πόσα κακουργήματα και εγκλήματα, έχουμε να αντιμετωπίσουμε και το προσωπικό έγκλημα του να μην μπορείς να ζεις και να πράττεις, να ζεις και να προσφέρεις, να ζεις και να δημιουργείς, εξαιτίας της τάσης να ζούμε μέσα από την ηλεκτρονική πραγματικότητα.

Ηλεκτρονική πραγματικότητα. Αν με ρωτούσε κανείς πως αντιλαμβάνομαι την ηλεκτρονική πραγματικότητα την σήμερον ημέρα, θα έλεγα ότι ως επί το πλείστον η ηλεκτρονική πραγματικότητα είναι και η μοναδική πραγματικότητα που ζούμε. Δεχτήκαμε εύκολα όλες τις νέες ηλεκτρονικές εφαρμογές που μας φέρνουν πιο κοντά με τους άλλους χωρίς όμως να έπεται η φυσική επικοινωνία και συνάντηση με τον κοινωνικό μας περίγυρο. Παρουσιάζουμε τον εαυτό μας μέσα από φωτογραφίες και φίλτρα και εκμηδενίζουμε την μοναδική μας φυσική παρουσία, τα μοναδικά γενετήσια χαρακτηριστικά μας που μας ξεχωρίζουν από τους άλλους και μαρτυράνε την ομορφιά της κληρονομικότητας από αυτούς τους ανθρώπους που μας έφεραν στον κόσμο. Κρυβόμαστε πίσω από μία οθόνη για να καταφέρουμε να ανταλλάξουμε τις απόψεις μας, για να αποκρύψουμε την αλήθεια μας και να καταπιέσουμε τον αυθορμητισμό μας και όλα αυτά για να έχουμε περισσότερες πιθανότητες αποδοχής από τους άλλους, για  να επιβεβαιωνόμαστε στιγμιαία για την ομορφιά μας και για να καθησυχάζουμε τους εαυτούς μας ότι αυτό αρκεί για την συναισθηματική μας κάλυψη και εξέλιξη.

Όχι, δεν αρκεί και όχι μόνο δεν αρκεί για την συναισθηματική μας ωρίμανση, αλλά μας οδηγεί στον εκφυλισμό των κοινωνικών μας δεξιοτήτων. Πίσω από τον εκφυλισμό αυτόν, κρύβεται η ανικανότητα να παρουσιαστούμε μπροστά στα μάτια των άλλων, χωρίς να φοράμε κάποιο είδος ηλεκτρονικής μάσκας, κρύβεται  η αδυναμία να παραδεχτούμε αυτό που κουβαλάμε μέσα μας, την αλήθεια μας, την εμφάνιση μας, την προσωπικότητα μας, κρύβεται  η έλλειψη θάρρους για να υπερασπιστούμε τα ιδανικά μας και τις επιθυμίες μας, η έλλειψη  θάρρους να απολαύσουμε την πραγματική κοινωνική φύση του ανθρώπου με το να επικοινωνούμε πραγματικά με τον συνάνθρωπο  και με το περιβάλλον μας. Με μία φράση, θα έλεγα ότι έχουμε ξεχάσει να ζούμε.

Η λήθη της ύπαρξης, είναι μία νέα παγκόσμια μάστιγα, που απομακρύνει τον άνθρωπό από τον σκοπό του, από τις ενυπάρχουσες κοινωνικές δεξιότητες του, από την διάθεση του να δημιουργήσει νέες υγιείς συνθήκες για το ίδιο του τον εαυτό, την οικογένεια αλλά και την κοινωνία στην οποία ανήκει. Από το να συνεισφέρει σε αυτούς που παρουσιάζονται πιο αδύναμοι στην κοινωνική πυραμίδα, από το να θέλει να αφανίσει όλες τις κοινωνικές, φυλετικές, θρησκευτικές, προσωπικές ανισότητες και προκαταλήψεις. Όλα αυτά προφανώς ακούγονται αρκετά ουτοπικά και θα έλεγε κανείς , ότι είμαι αρκετά ρομαντική για να δω την πραγματικότητα. Ναι, βλέπω με ρομαντισμό και τρυφερότητα την ύπαρξη του ανθρώπου και αυτό είναι που με κινητοποιεί να δράσω  στην δικιά μου πραγματικότητα, που θα ήθελα να κυριαρχεί η απλή και αυθεντική παρουσία του ανθρώπου, που θα ήθελα να αντικρύζω την ζωή μέσα από την δράση  και την συνεισφορά των ανθρώπων,  μέσα από την αλληλεπίδραση τους είτε μεταξύ τους, είτε με το περιβάλλον τους.

Πότε δεν είναι αργά, όμως, να ξεφύγουμε από αυτήν την λήθη και να  την αντικαταστήσουμε με μνήμες και εμπειρίες που θα μας συνοδεύουν στην υπόλοιπη ζωή μας. Αυτό που χρειάζεται είναι προσωπική και συλλογική ευθύνη. Προσωπική ευθύνη για να σηκώσουμε το βάρος που γεννάνε οι πράξεις μας, οι σκέψεις μας, ενεργοποιώντας έτσι την συνείδηση μας, χωρίς να κρυβόμαστε πίσω από τα μέσα μαζικής δικτύωσης. Και συλλογική ευθύνη, για να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε συλλογικά έναν κόσμο υποφερτό,  για να ζούμε μέσα σε αυτόν, προάγοντας υγιείς δεδομένα και πρότυπα. Ώστε να μπορέσει να εξελιχθεί η ανθρωπότητα, έχοντας η ίδια την ευθύνη και την κρίση των επιλογών που θα ακολουθήσει.